Na een maand zwoegen en zweten, afzien en genietend doorheen België. Ben ik in Deel 11 eindelijk de grens met Frankrijk overgestoken. Nu kom ik aan in het historische stadje Rocroi en het begin van de Via Campaniensis. Al is de Franse grens, niet de enige barrière die ik sinds kort overschreden heb.

Wat is dit een grensverleggende tocht!

De magische grens van mijn eerste maand als pelgrim is alweer voorbij.

Dat de tocht van een pelgrim niet altijd van een leien dakje loopt, mag duidelijk zijn. De Camino heeft me al pijn gedaan, mijn lichaam op de proef gesteld en mijn geest op hol laten slaan!

10380039_10206374995070888_883073017657393456_o

Ik ben al vaker verkeerd gelopen dan dat het me lief is. Ben eenzamer dan ooit te voor en mijn rugzak snijd dagelijks een mooie, dikke schel vlees van mijn lichaam.

Al dit leuks heeft er ook voor gezorgd, dat de wijzer op de weegschaal, zakt naar mijn pre-studententijd. De tijd voorheen de Bourgondisch jaren. De jaren van genotzuchtig genieten van goudgele brouwsels, in zorgvuldig uitgekozen etablissementen op verschillende continenten.

Gelukkig wordt het fysieke afzien en de mentale strijd grenzeloos goed gemaakt. De joviale, charmante, gastvrije en immer interessante personen die ik onderweg tegen kom, maken dit allemaal de moeite waard.

De moeilijke momenten, worden ook goed gemaakt door ons Belgenland. Ons land dat ik zo gewoontjes vond, zo gemakkelijk en zoals ik het vroeger al durfde te zeggen, zo saai… Zij heeft me met al haar geschiedenis, natuurpracht en tedere ziel, een mokerslag gegeven.

Een ander realiteitsbesef bijgebracht.

IMG_0016

Voor het aanvatten van deze tocht, had ik nog maar weinig vaardigheden in de oeroude en prachtige wandelsport. Buiten enkele korte dagtochten en een sporadische avontuur, had ik weinig ervaring met lange, intensieve wandeltochten. Gelukkig leert men al doende heel vlug.

Verder op de Via Campaniensis

Nu, aangekomen in Frankrijk, gooi ik het met die zo hard bevochten kennis over een andere boeg. Vanuit Rocroi vat ik dan ook een nieuwe route aan, de Via Campaniensis.

Al honderden jaren gebruiken Noord-Europese pelgrims deze route, die via de Champagnestreek doorheen de grootsteden Reims, Troyes en Auxerre naar het charmante en fotogenieke bedevaartsoord Vèzeley loopt.

Op weg naar Reims dus, waar ik binnen vijf dagen een afspraak had met een nieuwe couchsurf host en een warme douche.

foto naar vezeley

IMG_0004

Al rap merk ik dat deze route nogal rechtlijnig, doorheen een plat en weinig boeiend landschap loopt. Dit had zowel negatieve als positieve resultaten.

De uitgestrekte bossen, ongerepte natuur en wilde dieren van de Ardennen laten we achter voor eenzame, stille Franse dorpjes die langzaam smelten onder onvergeeflijke zonnestralen. De Via Campaniensis en dit landschap hebben voor een pelgrim zoals mezelf, weinig te bieden en levert minder memorabele momenten op.

Anderzijds verdubbel ik bij wijlen mijn dagelijkse wandelafstanden, raak ik makkelijk over de kaap van dertig kilometer per dag en klop ik mijn persoonlijk record met een dagtocht van 56 kilometer. Nog steeds gebukt gaande onder een gewicht op mijn schouders, van om en bij de vijftien kilo.

IMG_0007
IMG_0011

Het overgrote deel van de affectie en vriendschap, moet ik dan ook zoeken bij de lokale viervoeters, daar er het vaak ontbreekt aan menselijk contact in deze contreien.

IMG_0034

Als ook de opties tot overnachten of het maken van vrienden enkel sporadisch mogelijk is, beslis ik geen langdurige pauzes meer te nemen, om zo spoedig mogelijk Reims te bereiken.

Ik sla al eens een aangeboden versnapering af en slaap waar ik erbij neerval, men mag dit voor eenmaal letterlijk nemen.

IMG_0002

Gezelschap van mede pelgrims

Gelukkig kom ik af en toe nog steeds aimabele en wonderbaarlijk vriendelijke mensen tegen! Na een maand stappen, kruist mijn pad eindelijk met dat van twee andere pelgrims. Dit guitige Nederlands-Canadees (Arjen & Desmond) duo, is al menig jaren onderweg vanuit Utrecht.

Stoïcijns wandelen ze elk jaar een tweetal weken richting Compostella, telkens te beginnen op het punt waar ze het jaar ervoor eindigen. Ik wandel een vijftal kilometer met ze mee, we genieten van een heerlijk ijsje in de namiddagzon en nemen hartelijk afscheid.

IMG_0018

Terug alleen doe ik nog even mijn best om enkele kilometers te halen voor het vallen van de avond. Morgen zouden de temperaturen oplopen tot 32 graden en ik zou, indien mogelijk, graag voor de middag Reims bereiken.

De volgende ochtend (twee dagen eerder dan beschreven in de gids) kan ik vanuit de verte, de torens van de Onze-Lieve-Vrouwenkathedraal zien opduiken als twee beschermheiligen over Reims. Ik wandel de laatste tien kilometer met versnelde tred en een brede glimlach op het gezicht de stad binnen.

IMG_0004

IMG_0005 (3)

Moe, bezweet, vies en mogelijks met een geurtje, geniet ik toch met volle teugen van de aankomst in Reims. Ik bel mijn couchsurf host op en twintig minuten later lig ik languit in bad, sluit ik mijn ogen en val heerlijk in slaap.