De Appalachian Trail begon als een visie van ene Benton MacKaye in 1921. Enkele jaren later werden de eerste werken uitgevoerd door een enthousiast team van vrijwilligers en opende als een officieel wandelpad in 1937. Enkele decennia later in 1968 werd de Appalachian Trail officieel het eerste Amerikaanse “National Scenic Trail”.

Na enkele jaren van verval, is de populariteit van de Appalachian trail momenteel aan het ontploffen. Tegenwoordig wandelen er jaarlijks ongeveer 2 tot 3 miljoen op de AT, inclusief enkele duizenden die het hele pad proberen afwandelen. Dit is beter gekend als een “thru hike” en is ook wat ik zelf als doelstelling heb.

Geniet van de verlichtende weetjes over dit prachtige 3524 kilometer lange wandelpad.

1. De Appalachian Trail is één van de langste wandelpaden ter wereld

Het pad heeft dan ook meer dan 175 000 verschillende wegaanduidingen, witte vlammen (“White Blazes”) die de wandelaars op het juiste pad gidsen de volledige 3524 kilometer.

2. Een rollercoaster van een wandeling

Al bestaat het Appalachian gebergte niet uit extreem hoge bergen, toch is het pad een pure horror voor de knieën. Het continue stijgen en dalen doet menig wandelaar de handdoek in de ring gooien. Als ik het volledige trail zou kunnen bewandelen, zal ik even veel hoogtemeters gedaan hebben als 16 beklimmingen van de Mt. Everest. Van voet tot top wel te verstaan.

De hoogste berg op de Appalachian Trail is Clingmans Dome in het Great Smoky Mountains NP met een hoogte van 2024 meter.

3. Geen vrijwilligers, geen trail

Elk jaar steken meer dan 5000 vrijwilligers 250000 werkuren in het onderhouden en verbeteren van de wandelpaden die de Appalachian trail gebruikt. Deze vrijwilligers zijn verdeeld in verschillende clubs die alles doen van het onderhoudswerk, schilderen van nieuwe wegaanduidingen (white blazes), het bouwen van nieuwe hutten en delen van het pad herleggen.

4. Het pad strekt zich uit over 14 staten

De Appalachian Trail (AT) trekt door 14 staten gedurende zijn 3524 kilometer lange tocht. Dit is inclusief Georgia, North Carolina, Tenessee, Virginia, West Virginia, Maryland, Pennsylvania, New Jersey, New York, Connecticut, Massachusetts, Vermont, New Hampshire en Maine.

The Virginia Blues is de negatieve gemoedstoestand waarin wandelaars kunnen vertoeven in de desbetreffende staat. Dit omdat meer dan een vierde van het volledige traject zich in Virginia bevind. Terwijl West Virginia in vergelijke de volle 6 kilometer aan de Appalachian trail toe voegt.

5. Grote dieren zijn goed, kleine dieren zijn de vijand

De eerste vraag over de Appalachian trail die ik altijd krijg is, “ben je niet bang van de wilde beren”. Maar zoals ik wel vaker meegemaakt heb, zullen grote dieren nauwelijks zichtbaar zijn. Wij maken als wandelaars te veel lawaai, geven te veel geur af of zijn gewoon te opvallend. Dat is ook maar goed nieuws met de vele beren, wilde pony’s, wasberen, wilde zwijnen en gevaarlijke slangen.

Het zijn de kleine dieren waar wandelaars voor moeten oppassen. De eerste regel uit het handboek is ervoor te zorgen nooit rommel achter te laten, maar jammer genoeg zijn er altijd mensen die zich er niet aan houden en dat zorgt voor de aanwezigheid van muizen. Zeg maar gedag tegen je eten en hallo tegen gaten in je rugzak.

De grootste vijand zijn en blijven de teken die eeuwig aanwezig zijn in het Appalachian gebergte. Zij dragen de gevaarlijke ziekte van Lyme en dit is zonder meer de grootste boosdoener op de volledige Appalachian trail.

6. Enkel 1 op 4 thru hikers halen de eindmeet

Het grootste deel van de wandelaars die als doelstelling hebben het volledige trail te bewandelen, halen de eindmeet niet. Elke lente vertrekken er zo’n 3-4000 thru hikers noordelijk vanuit Georgia richting Maine. Meer dan 3 op 4 moet jammer genoeg opgeven ergens onderweg. Dit kan zijn door zowel ziekte, blessure, vermoeidheid zowel mentaal als fysiek.

Laat mij je zeker niet ontmoedigen, want tegenover die wandelaars die het niet halen staan er gelukkig een hele boel die de eindstreep oversteken. Van een jong koppel die hun boorling de hele weg mee namen of blinde wandelaars, mensen met been-amputaties tot wandelaars met leeftijden die starten met een 8.

7. T’is niet makkelijk, t’is verdoeme moeilijk

Het grootste deel van het trail is bedekt met rotsen klein en groot. Over sommige moet je klimmen, andere doen je struikelen, ronde rotsen, modderige rotsen, harde rotsen (uhum …).

Deze selfie is genomen tijdens mijn eerste lange afstandswandeling naar “Saint Jacques de Compostelle” en zoals hier aangegeven moest ik nog 2543 km stappen. Dit was de eerste keer dat de moed me in de schoenen zonk tijdens dat avontuur.

Gelukkig is één dag wandelen een betere therapie dan een jaar naar de psychiater. De stilte in het woud, enkel je eigen gedachten en de relaxerend omgeven maken al die zware dagen de moeite waard. Waarom nog naar de gym gaan? Wandelen met een rugzak van tien kilogram, verbrand gemakkelijk 400 calorieën per uur. Alléén al hierom is de Appalachian trail een must.

8. De Appalachian trail is gemaakt op de oudste bergketen ter wereld

Door het ontstaan van het super continent Pangea 250 miljoen jaar geleden kwam ook het “centrale Pangea gebergte” tot stand. Door het latere afbreken van Pangea in de verschillende continenten zoals we ze nu kennen, werd dit gebergte uit elkaar gescheurd. Een onderdeel van dat centrale Pangea gebergte, splitste mee met het latere Amerikaanse vasteland en zo werden de Appalachian mountains geboren.

Dus ga ik over de oudste bergen ter wereld wandelen? Misschien niet, mogelijks wel, of toch ongeveer!

9. 15.000 mensen hebben het pad al volledig uit gewandeld

De Appalachian trail duurt statistisch gezien ergens rond de 4-7 maanden en enkel één op vier haalt de eindmeet. Toch zijn er al meer dan 15.000 mensen (info 2017), die sinds het begin van de metingen in 1937, dit huzarenstuk tot een goed einde kunnen brengen hebben. Ook moeten er duizenden wandelaars zijn die door bepaalde omstandigheden niet gehaald hebben.

Binnen twee maanden begint mijn eigen wandeling, mijn avontuur en grootste uitdaging tot nu toe. De stres begint geleidelijk aan te komen, maar ik ga er volledig voor en wil die positieve statistieken iets verhogen.